Plitojenik DNMA

Dört şey değişir.

Hücreler. Kesin DNMA'da her hücre tek sayıdır. Burada her hücre doğruluk (T), belirsizlik (I), yanlışlık (F) üçlüsüdür. Plitojenik veri türü kartındaki gibi bir kriter baskın kabul edilir ve çelişki derecesi sıfırdır; öbür kriterlerin baskın kritere ne kadar zıt olduğu 0 ile 1 arasında bir çelişki derecesiyle verilir. Maliyet kriterinde önce üçlü tümlenir (T,I,F yerine F,I,T yazılır), sonra her hücre kendi kriterinin çelişki derecesiyle ayarlanır ve nötrosofik skor fonksiyonuyla ((1+T-2I-F)/2) tek sayıya iner. Kesin DNMA zaten sayı bekler; burada bu skor kesin DNMA'nın girdi sayısının yerini alır.

İki ayrı normalizasyon. Kesin DNMA bu skoru iki farklı biçimde eşitler: doğrusal-en-büyük (sütunun en büyüğüne bölme) ve vektör normu (sütun karelerinin toplamının köküne bölme). Plitojenik uzantı aynı iki normalizasyonu, ham sayı yerine çelişki-ayarlı skor üzerinde uygular. Doğrusal normalizasyon her zaman 0 ile 1 arasına düşer; vektör normu düşmeyebilir.

Üç ölçünün birleşimi ve önemli bir sınır. Bu uzantının motoru üç ölçü hesaplar: u1 doğrusal normun ağırlıklı toplamı, u2 doğrusal normun tümleyeni üzerinden kurulan bir ağırlıklı toplam, u3 vektör normuyla kurulan bir pay-payda oranı. Cebirsel olarak u2, ağırlıklar toplamı 1 olduğu sürece u1'e birebir eşittir: u2 = 1 − Σw(1−r) = Σw·r = u1. Bu, veriden bağımsız, saf cebirden gelen bir özelliktir; bu kartın yazarınca kernel doğrudan çalıştırılarak doğrulanmıştır (bkz. onay notları). Sonuç şudur: nihai skora aslında yalnız iki bağımsız sinyal girer, üç değil. Ayrıca kesin DNMA'nın imzası olan sıra-tutarlılık cezası (üç modelin sıralarını karşılaştırıp tutarsız seçeneği cezalandıran adım) bu uzantının motorunda yoktur; üç ölçü yalnız basit ortalamayla (U=(u1+u2+u3)/3) birleştirilir.

Çelişki derecesinin etkisi kısmi ve ölçülüdür. Doğrusal norm (u1 ve dolayısıyla u2), P-COCOSO ve P-VIKOR'da olduğu gibi çelişki derecesinden tamamen bağımsızdır; min-max ölçekleme, çelişki ayarının ürettiği c+(1−c)·s(0) biçimindeki doğrusal dönüşümü tamamen yutar. Ama vektör norm bu dönüşümü yutmaz, çünkü toplamsal kaymayı (c terimini) barındıran bir norm ölçekleme kuralı değildir. Bu yüzden u3, çelişki derecesi yükseldikçe ölçülebilir biçimde değişir: bu kartın öğretici örneğinde çelişki dereceleri 0'dan 0,90'a çıkarıldığında u3'ün üç seçenek arasındaki farkı 0,362'den 0,011'e, yani neredeyse onda birine düşer (bkz. Vaka 1). Nihai U skoru da bundan ölçülü biçimde etkilenir; P-COCOSO ve P-VIKOR'da çelişki derecesinin sıfır etkisi olduğu bulgusu burada AYNEN geçerli değildir.

DecisionMind bu uzantıda çelişki ayarını, iki normalizasyonu ve üçünün basit ortalamasını sabit tutar. Ağırlıklar dışarıdan gelir; yöntem ağırlık üretmez.

Kesin DNMA'daki gibi U skoru, birden fazla ölçünün ne kadar örtüştüğünü özetleyen bir sayıdır; negatif olabilir ve başka bir seçenek kümesiyle karşılaştırılamaz. Ama bu uzantıda "üç modelin birbirini doğrulaması" iddiası kesin DNMA'daki kadar güçlü değildir, çünkü u1 ile u2 zaten aynı sayıdır ve sıra-tutarlılık cezası hiç hesaplanmaz. Ayrıca çelişki derecesi yükseldikçe u3'ün ayırt ediciliği daralır; yüksek çelişki dereceleriyle çalışan bir analizde skorun büyük kısmı fiilen tek bir sinyalden (u1=u2) gelir.

Bu nedenle:

"P-DNMA üç bağımsız toplulaştırma modelinin tutarlılığından doğan bir güvence sunuyor, bu yüzden sonuç sağlam"

yerine:

"Bu motorda u1 ile u2 cebirsel olarak aynı sayıdır ve sıra-tutarlılık cezası hesaplanmaz; asıl ayırt edici katkı u3'ten gelir, o da çelişki derecesi yükseldikçe zayıflar"

biçiminde yazmak doğrudur.

Kriter puanlarınız doğruluk-belirsizlik-yanlışlık üçlüsüyle verilmişse ve kriterlerin bir kısmı diğerlerine göre daha bağımsız ya da daha çelişkili bir bilgi kaynağıysa bu uzantı düşünülür. Ama yukarıdaki bulgu nedeniyle, yüksek çelişki dereceleri girildiğinde motorun ayırt edici gücü zaten zayıf olan u3'e daha da az güvenmiş olur; çelişki derecelerini "ince ayar" aracı gibi kullanmak yanıltıcıdır. Ölçülmüş bir kriteri T-I-F üçlüsüne çevirmek belirsizlik modellemek değil belirsizlik üretmektir; bu ilke burada da geçerlidir. Kesin DNMA'nın çıkış koşulu burada da geçerlidir: bir kriter sütunu sabitse ya da bir kriterde taviz kabul edilmiyorsa bu uzantı uygun değildir.

Sonucu "üç bağımsız modelin konsensüsü" diye sunmak. u1 ile u2 her zaman aynı sayıdır; bu motorda fiilen iki sinyal vardır (u1=u2 ve u3), üç değil. Rapor bunu söylemelidir.

Sıra-tutarlılık cezasının çalıştığını varsaymak. Kesin DNMA kartı bu cezayı DNMA'nın imzası olarak anlatır; bu uzantının motorunda böyle bir adım yoktur, U basit bir ortalamadır.

Çelişki derecesini "sonucu istediğim yöne çekme" aracı sanmak. Çelişki derecesi yalnız u3 üzerinden ve dolaylı biçimde etkiler; doğrudan ve öngörülebilir bir kaldıraç değildir.

Baskın kriteri rastgele seçmek. Çelişki derecesinin etkisi kısmi olsa da hangi kriterin baskın (çelişkisi sıfır) sayılacağı raporda açık ve gerekçeli olmalıdır.

Maliyet tümlemesini atlamak. Maliyet kriterinde (T,I,F) yerine (F,I,T) yazılmadan hesap yapılırsa en yüksek maliyetli seçenek ideale yaklaştırılmış gibi görünür.

Temel ilke şudur:

P-DNMA'da nihai skora giren bağımsız sinyal sayısı görünenden azdır ve çelişki derecesinin etkisi yalnız bunlardan birinde, ölçülü biçimde vardır; rapor bu iki sınırı birlikte göstermelidir.