Plitojenik MARCOS

Dört şey değişir; karar mantığı değişmez.

Hücreler. Kesin MARCOS'ta her hücre tek sayıdır. Burada her hücre üç sayıdır: doğruluk (T), belirsizlik (I), yanlışlık (F). Plitojenik veri türü kartındaki alt seçenek fikri bu ailede kritere taşınır: kriterlerden biri baskın kabul edilir, çelişki derecesi sıfırdır. Öbür kriterlerin bu baskın kritere ne kadar zıt olduğu bir çelişki derecesiyle verilir. Bu derece kriter başınadır, seçenekten seçeneğe değişmez.

Ölçek eşitleme. Kesin MARCOS önce maliyet kriterinde tümleyeni alır, sonra ideal (AI) ve anti-ideal (AAI) satırlarını gözlenen en iyi ve en kötü değerlerden kurar. Bu ailede de aynı sıra izlenir. Önce maliyet kriterinde SVN tümleyeni (F, I, T) alınır. Sonra her hücre kendi kriterinin çelişki derecesiyle ayarlanır. Ardından AAI (en kötü) ve AI (en iyi) satırları, bileşen bazında bu ayarlanmış hücrelerden kurulur.

Normalizasyon ve birleştirme. Her hücre kendi kriterinin ideal (AI) değerine oranlanır ve ağırlıkla üstel biçimde ağırlıklandırılır (nötrosofik ve plitojenik TOPSIS'teki güç ağırlıklama formülüyle aynıdır). Bu ağırlıklı hücreler bir satırda birleştirilerek her seçenek, AAI ve AI için tek bir T-I-F üçlüsü elde edilir; bu birleşme çarpımsal bir toplulaştırmadır (bir bileşenin tümleyenleri çarpılıp birden çıkarılır). Bu birleşik üçlü tek bir puana indirilir.

Fayda oranları ve sonuç. Her seçeneğin puanı, AAI'nin puanına ve AI'nin puanına ayrı ayrı oranlanarak K⁻ ve K⁺ bulunur; bu ikisi kesin MARCOS'taki gibi bir fayda fonksiyonunda birleştirilip nihai fayda derecesi f(K) elde edilir. Belirsizlik (I) ve yanlışlık (F) ayrı bir adımda durulaştırılmaz; çarpımsal birleşme ve puan fonksiyonunun içinde erir.

DecisionMind bu ailede maliyet tümleyenini, çelişki ayarlamasını, güç ağırlıklamayı ve çarpımsal birleşmeyi sabit tutar. Kriter ağırlıkları ve çelişki dereceleri dışarıdan ve ayrı ayrı alınır.

Çıktı kesin MARCOS'taki gibi bir nihai fayda derecesidir; okunması da aynıdır: yüksek değer "bu kümenin ideal-anti-ideal ekseninde iyi konumlanmış" demektir, mutlak bir kalite ölçüsü değildir.

Aşağıdaki öğretici örnekte dikkat çeken bir nokta vardır: A2 ile A3 birebir aynı nihai fayda derecesini alır (0,6221). Bu eşitlik yalnızca bu tabloya özgü bir sonuçtur; ağırlıklar değiştirildiğinde de, kriterler arası çelişki dereceleri değiştirildiğinde de (denendi) bozulmaz. Yöntem bu iki seçeneği ayırt edemiyor demektir; ikincilik için ek bir kriter ya da ek bir tercih ilkesi gerekir. Ayrıca bu tabloda P-MARCOS'un birinci seçtiği seçenek (A1), aynı veriyle P-TOPSIS, P-EDAS ve P-COPRAS'ın birinci seçtiği seçenekten (A2) farklıdır; bu bir hata değildir, MARCOS'un ideal-anti-ideal oranını TOPSIS'in uzaklığından ve EDAS'ın ortalamasından farklı okumasının sonucudur.

Bu nedenle:

"Plitojenik MARCOS en iyi tedarikçiyi buldu"

yerine:

"Bu ağırlıklar ve bu çelişki dereceleriyle ideal ve anti-ideal referanslara göre en dengeli fayda oranına sahip seçenek budur; iki seçenek eşit çıkarsa yöntem aralarında ayrım yapmaz"

biçiminde yazmak doğrudur.

Kriter puanlarınız doğruluk-belirsizlik-yanlışlık üçlüsüyle verilmişse ve "hem idealin ne kadarına ulaşıldığı hem anti-idealden ne kadar uzaklaşıldığı" birlikte görünsün istiyorsanız bu uzantı yerindedir. Kriterlerin bir kısmı diğerlerine göre daha bağımsız ya da daha çelişkili bir bilgi kaynağıysa bu, tercihi güçlendirir. Sadece T-I-F üçlüsü yeterliyse ve kriterler arasında böyle bir baskınlık-çelişki ilişkisi yoksa nötrosofik MARCOS zaten yeterlidir; plitojenik biçim bir varsayım daha ekler ve bu varsayım gerekçesiz verilirse yalancı bir ayrım yaratır.

Ölçülmüş bir kriteri T-I-F üçlüsüne çevirmek belirsizlik üretmektir, modellemek değildir. Seçenek kümeniz çok küçükse ideal ve anti-ideal referanslar seçeneklerin kendisinden kurulduğu için kırılgan olabilir; bu kesin MARCOS'taki uyarının aynısıdır.

Değer uzayını ihlal etmek. Her hücre geçerli bir T, I, F üçlüsü olmalı ve her kriterin bir çelişki derecesi ilan edilmiş olmalıdır.

Eşit çıkan seçenekleri gizlice ayırmak. Öğretici örnekte A2 ile A3 tam eşit çıkar; birini diğerinin önüne koyup gerekçesiz bir sıra yazmak yöntemin verdiğinden fazlasını iddia etmektir. Rapor eşitliği olduğu gibi göstermeli ve ayrım için ek bir ölçüt önermelidir.

Çelişki derecesini gerekçesiz atamak. Derece, kriterin baskın kritere göre bağımsızlığına dair bir gerekçeye dayanmalıdır; "aradaki farkı büyütmek için" seçilen bir derece, A1'in üstünlüğünü olduğundan fazla ya da az gösterebilir.

Maliyet kriterinde tümleyeni almadan koşturmak. (T, I, F) yerine tümleyeni almadan bir maliyet kriterini işlemek, en pahalı seçeneği ideale yaklaştırır.

Temel ilke şudur:

Plitojenik MARCOS sonucu, T-I-F puanlarının bu kümenin kendi ideal ve anti-ideal noktalarına göre oransal bir özetidir; iki seçenek eşit çıktığında bunu gizlemek değil, ek bir ayrım ölçütü aramak gerekir.