Pisagor bulanık COPRAS

Üç şey değişir. Karar mantığı aynı kalır.

Hücreler. Kesin COPRAS'ta her hücre tek sayıdır. Burada her hücre bir çifttir: μ destek derecesi, ν ret derecesidir. Bu iki değer μ² + ν² ≤ 1 kuralına uymak zorundadır. Kararsızlık payı π = √(1 − μ² − ν²) bu iki dereceden çıkar; uzmandan ayrıca istenmez. Kriter ağırlıkları yine kesin sayıdır ve dışarıdan gelir.

Ölçek eşitleme. Kesin COPRAS her sütunu kendi toplamına bölerek paya çevirir. PF-COPRAS bunu yapmaz, çünkü destek-ret çiftleri zaten 0 ile 1 arasındadır. Yerine maliyet kriterinde μ ile ν'nün yer değiştirmesi gelir. DecisionMind burada iki ayrı normalize matris kurar: biri fayda toplamı için, maliyet sütunları tamamlayanla değiştirilmiş halde; öbürü maliyet toplamı için, sütunlar değiştirilmemiş halde. Bu ikili yol, kurucu uygulama makalesinin kendi tablolarını yeniden ürettiği için seçilmiştir; ayrıntı temel yöntem kartındaki fayda ve maliyet toplamı mantığıyla aynı amaca hizmet eder.

Skor, fayda ve maliyet toplamları. Her ağırlıklı hücre skor fonksiyonuyla, s = μ² − ν², tek bir sayıya çevrilir. Kesin COPRAS'ta zaten sayı olan bu adım, burada önce destek-ret çiftinden geçer. Fayda sütunlarındaki skorların ortalaması bir "lehte gösterge" verir, maliyet sütunlarındaki skorların ortalaması bir "aleyhte gösterge" verir. Kesin COPRAS bu iki toplamı doğrudan böler; PF-COPRAS aleyhte göstergeyi üstel bir ağırlıklandırmayla göreli önem değerine katar. Bu, kesin yöntemin oranından biraz farklı bir birleştirme kuralıdır ama aynı işi yapar: düşük maliyeti ödüllendirmek.

Sonuç ve durulaştırma. Çıktı, en yükseğe bölünüp yüzdeye çevrilen bir fayda derecesidir; en iyi seçenek 100 alır. Bu, kesin COPRAS'la aynıdır. Belirsizlik, hücrelerin skora çevrildiği anda tek sayıya iner; PF-COPRAS'ta μ, ν ve π üçü birden tek bir skor sayısında erir, sonraki adımlar bu sayı üzerinden yürür.

DecisionMind PF-COPRAS'ta skor fonksiyonunu, maliyet tamamlayanını ve üstel ağırlıklandırmalı göreli önem hesabını sabit tutar. Kriter ağırlıkları dışarıdan kesin sayı olarak gelir; yöntem ağırlık üretmez.

Fayda derecesi, bir seçeneğin bu kümedeki en iyi seçeneğe göre ne kadar geride kaldığını söyler; bu, kesin COPRAS'la aynıdır. Farklı olan, bu derecenin altında artık bir destek-ret çiftinin skora indirgenmiş hali vardır. İki seçenek arasındaki küçük bir fayda derecesi farkı, girdi çiftlerinin μ ve ν'sü birbirine yakınsa kolayca kapanabilir; bu farkın sağlamlığı, hangi kriterde ne kadar destek ve ret puanı verildiğine bakılarak sınanmalıdır.

Bu nedenle:

"PF-COPRAS bu seçeneği yüzde seksen sekiz başarılı buldu"

yerine:

"Bu ağırlıklar ve bu seçenek kümesiyle en yüksek fayda-maliyet dengesine sahip seçenek budur; ikinci seçenek bu seçeneğin sağladığı faydanın yüzde seksen sekiz virgül kırk altısına ulaşmaktadır ve bu fark girdi çiftlerinin kesinliğine bağlıdır"

biçiminde yazmak doğrudur.

Uzmanlar bir yargıya hem güçlü destek hem belirgin çekince veriyorsa ve sonucu doğrudan yüzde biçiminde raporlamak istiyorsanız bu uzantı kullanılır. İki derecenin toplamı 1'i aşıyorsa sezgisel bulanık kısıt bu çiftleri küçültmeye zorlar, çünkü o kısıt toplamı en fazla 1'de tutar. Pisagor bulanık bu sorunu çözer. Ölçülmüş bir değer doğrudan destek-ret çiftine çevrilmez. Önce bir yargıya dönüştürülür, sonra μ ile ν ayrı kaynaklardan türetilir; ayrıntı veri türü kartındadır. Tablo tek veri türünde olmalıdır, bir kısmı kesin bir kısmı Pisagor olamaz. Temel yöntemin çıkış koşulu burada da geçerlidir. Bir kriterde taviz kabul edilmiyorsa bu uzantı da telafi edicidir, düşük maliyetin yüksek faydayı örtmesine izin verir.

Değer alanı ihlali. Her hücre μ ∈ [0,1], ν ∈ [0,1] ve μ² + ν² ≤ 1 koşulunu sağlamalıdır. Bu kontrol edilmeden hesaba girmek yöntemi geçersiz kılar.

ν'yü 1 − μ yazmak. Bu durumda toplam her zaman tam 1 olur. Kararsızlık payı sıfırlanır. Pisagor yapının sezgisel bulanığa göre sağladığı ek alan hiç kullanılmamış olur.

Skor fonksiyonunu değiştirip aynı sonucu beklemek. s = μ² − ν² kanonik seçimdir ama tek seçenek değildir. Fayda ve maliyet toplamlarını başka bir skorla hesaplamak farklı bir fayda derecesi verebilir.

Fayda derecesini mutlak bir kalite yüzdesi gibi okumak. Bu hata kesin COPRAS'ta da vardır. Pisagor girdide daha da yanıltıcıdır, çünkü aynı yüzde farklı destek-ret çiftlerinden gelebilir ve okuyucu bu çiftleri görmeden yüzdeyi kesinlik sanabilir.

Ölçülmüş bir değeri doğrudan μ yapmak. Fiyat ya da süre gibi ölçülmüş bir büyüklüğü 0-1'e ölçekleyip μ olarak yazmak, ν'yü de tamamlayıcı vermek bir yargı üretmez. Bu yalnızca kesin veriyi gizler.

Temel ilke şudur:

PF-COPRAS sonucu, seçeneklerin fayda ve maliyet toplamları arasındaki göreli dengenin bir özetidir. En iyiye göre yüzde, mutlak bir başarı ölçüsü değildir ve rapor bu ayrımı göstermelidir.