Pisagor bulanık MOORA

Hücreler. Kesin MOORA'da her hücre tek sayıdır. Burada her hücre bir çifttir: μ destek derecesi, ν ret derecesidir; μ² + ν² ≤ 1 kuralına uymak zorundadır. Kriter ağırlıkları kesin sayı olarak dışarıdan gelir; belirsizlik yalnız karar matrisinin hücrelerinde taşınır.

Ölçek eşitleme. Kesin MOORA doğrudan hücre değerini sütun büyüklüğüne böler. PF-MOORA önce her çifti tek bir skora indirger. Skor, destek karesi eksi ret karesidir (μ² − ν²); bu değer −1 ile 1 arasında olabileceğinden 1 eklenerek kaydırılır. Kaydırılmış skor, kesin MOORA'daki gibi kendi sütun büyüklüğünün köküne bölünerek normalize edilir. Maliyet kriterinde çift tersine çevrilmez; yön farkı sonraki toplama-çıkarma adımında işaretle taşınır, tıpkı kesin MOORA'da olduğu gibi.

Skor ve oran sistemi. Normalize edilmiş kaydırılmış skorlar ağırlıklandırılır; "çoğu iyi" kriterlerdeki toplamdan "azı iyi" kriterlerdeki toplam çıkarılır. Bu, kesin MOORA'nın oran sistemiyle birebir aynı işlemdir; fark yalnızca girdinin önce μ² − ν² skoruna indirgenmiş olmasıdır.

Sonuç ve durulaştırma. Skor çıkarma adımı durulaştırmanın kendisidir ve MOORA'nın ilk adımında yapılır, sonunda değil. Kararsızlık payı π = √(1 − μ² − ν²) bu skor hesabına hiç girmez. DecisionMind bu ailede referans noktası yaklaşımını da bir adım olarak listeler, ama bu adım oran sisteminin puanını olduğu gibi kopyalar; ayrı bir hesap üretmez. Fiilen çalışan tek yaklaşım oran sistemidir.

DecisionMind klasik PF-MOORA'da skor fonksiyonu olarak μ² − ν²'yi ve bu skorun ilk adımda hesaplanmasını sabit tutar. Ağırlıklar dışarıdan ve kesin sayı olarak alınır; yöntem ağırlık üretmez.

Çıktı kesin MOORA'daki gibi bir net puan ve sıradır; okunması da aynıdır. Fark şudur. Bu puan, aslında bir yargının destek ve ret derecesinin karelerinin farkına dayanır ve kararsızlık payını, yani ne desteklenen ne reddedilen kısmı, hiç görmez. Aynı μ² − ν² farkına ama farklı kararsızlık paylarına sahip iki değerlendirme PF-MOORA'da aynı sonucu verir.

Bu nedenle:

"PF-MOORA belirsizliği hesaba kattığı için sonuç daha güvenilirdir"

yerine:

"PF-MOORA yalnız destek ile ret arasındaki kare farkını hesaba kattı; kararsızlık payı yüksek olan kriterler raporda ayrıca işaretlenmelidir"

biçiminde yazmak doğrudur.

Uzmanlar bir yargıya hem güçlü destek hem belirgin çekince veriyorsa ve bu çiftlerin toplamı sezgisel bulanık kısıtı aşıyorsa bu uzantı kullanılır. Toplam zaten 1'i aşmıyorsa sezgisel bulanık MOORA (if-moora) yeterlidir; Pisagor'a geçmenin kattığı bir bilgi olmaz, yalnız ayırt edicilik azalır. Karelerin toplamı da 1'i aşıyorsa Pisagor yetersiz kalır ve q-Rung ortopair gerekir.

Ölçülmüş bir değer doğrudan destek-ret çiftine çevrilmez; önce bir yargıya dönüştürülür, sonra μ ile ν ayrı kaynaklardan türetilir. Tablo tek veri türünde olmalıdır. Çıkış koşulu kesin MOORA ile aynıdır: bir kriterde taviz kabul edilmiyorsa bu uzantı da telafi edicidir ve eşik altını elemez.

Değer alanı ihlali. Her hücre μ ∈ [0,1], ν ∈ [0,1] ve μ² + ν² ≤ 1 koşulunu sağlamalıdır. Bu kontrol edilmeden hesaba girmek yöntemi geçersiz kılar.

ν'yü 1 − μ yazmak. Bu durumda toplam her zaman tam 1 olur ve kararsızlık payı sıfırlanır. Hesap PF-MOORA görünse de aslında sezgisel bulanık MOORA'ya döner.

Skor fonksiyonunu değiştirip aynı sonucu beklemek. μ² − ν² kanonik seçimdir ama tek seçenek değildir. Farklı bir skor farklı bir sıra verebilir; hangi skorun kullanıldığı raporda söylenmelidir.

Referans noktası yaklaşımını gerçek bir ikinci yöntem sanmak. Bu uzantıda referans noktası adımı oran sisteminin puanını kopyalar, bağımsız bir hesap yapmaz.

Temel ilke şudur:

PF-MOORA, uzmanın destek ve ret derecelerini kırpmadan oran sistemine taşımak içindir. ν'yü 1 − μ yazmak ya da skor fonksiyonunu belirtmeden değiştirmek bu katkıyı ortadan kaldırır.